صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
صنما جفا رها کن کرم این روا نداردز فلک فتاد طشتم به محیط غرقه گشتمز صبا همی​رسیدم خبری که می​پزیدمبه رخان چون زر من به بر چو سیم خامتهله ساقیا سبکتر ز درون ببند آن درهمه عمر این چنین دم نبدست شاد و خرمبه از این چه شادمانی که تو جانی و جهانیبرویم مست امشب به وثاق آن شکرلببه چه روز وصل دلبر همه خاک می​شود زربه چه چشم​های کودن شود از نگار روشنهله من خموش کردم برسان دعا و خدمتبنگر به سوی دردی که ز کس دوا نداردبه درون بحر جز تو دلم آشنا نداردز غمت کنون دل من خبر از صبا نداردبه زر او ربوده شد که چو تو دلربا نداردتو بگو به هر کی آید که سر شما نداردبه حق وفای یاری که دلش وفا نداردچه غمست عاشقان را که جهان بقا نداردچه ز جامه کن گریزد چو کسی قبا ندارداگر آن جمال و منظر فر کیمیا ندارداگر آن غبار کویش سر توتیا نداردچه کند کسی که در کف بجز از دعا ندارد

غزلیات   Home   Browse   Search pattern   Search